وقتی یه رابط کاربری (UI) می‌سازی، منطقیه که نماهای جداگانه رو به نیازهای تابعی‌شون تجزیه کنی:

• نمایش دادن داده/حالت خاص
• تغییر دادن داده/حالت خاص
• پیچیدن دور/نمایش دادن نماهای دیگه

به همین دلیل، رابط کاربری اغلب به‌عنوان یه تابع از حالت توصیف می‌شه؛
ReArch این رو یه قدم جلوتر می‌بره و رابط کاربری رو به‌عنوان یه
تابع از حالت و هر گونه اثر جانبی‌ای طبقه‌بندی می‌کنه.

آشنا به نظر می‌رسه؟ چون کپسول‌ها هم توابع حالت و اثر جانبی هستن!
درست مثل کپسول‌ها، ویجت‌ها رو هم به‌عنوان توابعی تعریف می‌کنی که حالت و اثر جانبی مصرف می‌کنن.

اول، بیایم یه سری کپسول برای استفاده توی ویجت‌هامون تعریف کنیم.
کپسول‌ها رو می‌تونی توی همون فایل ویجت‌ها یا توی فایل‌های کاملاً جدا تعریف کنی.

String _salutationCapsule(CapsuleHandle _) => 'سلام';

(String, void Function(String)) firstNameCapsule(CapsuleHandle use) => use.state('آلیس');

String greetingCapsule(CapsuleHandle use) {
  return '${use(_salutationCapsule)} ${use(firstNameCapsule).$1}!';
} 

بعد، بیایم از این کپسول‌ها توی یه ویجت سفارشی استفاده کنیم.

class MyAppBody extends RearchConsumer {
  const MyAppBody({super.key});

  @override
  Widget build(BuildContext context, WidgetHandle use) {
    return Scaffold(
      appBar: AppBar(title: Text(use(greetingCapsule))),
      body: Center(
        child: TextField(
          onChanged: use(firstNameCapsule).$2,
        ),
      ),
    );
  }
}

// ...

MyAppPage(child: const MyAppBody());

RearchBuilder بهت اجازه می‌ده ساختن یه ویجت رو
به یه callback واگذار کنی که به WidgetHandle و BuildContext دسترسی داره.
این می‌تونه مفید باشه وقتی بخوای به‌سادگی یه WidgetHandle جدید رو به‌صورت درون‌خطی
با یه سری ویجت دیگه بگیری، وقتی که ساختن یه ویجت کاملاً جدید منطقی نباشه (درست مثل خود Builder فلاتر).

MyWidget(
  child: RearchBuilder(
    builder: (context, use) {
      return Placeholder();
    },
  ),
);